ONTROERING

 

 

 

DE RONDE VAN DE OOSTERPARKBUURT

Mijn ouders in het Oosterpark

Pinksteren 1951

 

 

 

 

       Weer eens een verhaal uit de oude familiedoos.

       Dit speelt in 1947.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De ronde van de Oosterparkbuurt

In de jaren veertig was het streng verboden om iemand achterop de fiets te nemen en zeker niet een volwassene met twee benen aan een kant. Maar soms breekt nood wetten...

Mijn moeder had begin 1947, nadat ze was bevallen van mijn jongste broer, trombose gekregen, waarvoor ze maanden in het ziekenhuis lag.

Toen ze weer thuis kwam, was ze nog lang slecht ter been en haar ongetrouwde zuster uit Lemmer kwam bij ons thuis het huishouden doen, waardoor ik de Friese taal heb opgepikt, je moest wel wilde je hun gesprekken enigszins volgen.

Bij mijn opa en oma op de Kastanjeweg, was die zomer een verjaardag te vieren en daar wilden mijn ouders toch wel graag naartoe. We woonden in de Baweanstraat, dat kon ze niet belopen dus dan maar achterop de fiets.

'Als ik een smeris zie zeg ik springen', zei mijn vader. 'Ik kom je dan later wel weer oppikken'.

Het ging goed tot het einde van de Wijttenbachstraat, maar daar, op de hoek bij de sigarenzaak, stond een agent met de fiets aan de hand.

'Springen', riep mijn vader. Mijn moeder stapte voorzichtig af en ging op een van de portiektrappen tegenover het postkantoor zitten, terwijl mijn vader doorfietste.

Maar de agent had hem allang gezien en zette de achtervolging in.

Nu kende mijn vader de buurt op zijn duimpje en zette het op zijn beurt op een racen. Via de Vrolikstraat draaide hij, al zwaaiend naar drie hoog, de Kastanjeweg op.

'Hé, is dat George niet die daar gaat?' vroeg een van de tantes. De hele familie vloog naar het raam en zag dat hij door een agent werd achterna gezeten.

Mijn vader doorkruiste zo'n beetje de hele Oosterparkbuurt: Kastanjeplein, 2e Oosterparkstraat, Eikenplein, 3e Oosterparkstraat, Iepenplein, Iepenweg...

Tot grote hilariteit koos hij zijn route zo, dat hij telkens weer langs de Kastanjeweg kwam, wetend dat daar zijn publiek zat. Mijn tantes joelden met hoge uithalen en de ooms bulderden van het lachen.

'Hup George, zet 'm op George' juichten ze uit volle borst.

Alle pleinen en straten heeft hij gehad, totdat de agent het uiteindelijk moest opgeven. Mijn vader werd binnen gehaald, als ware hij Gerrit Schulte en dacht er pas veel later aan dat hij mijn moeder had achtergelaten en helemaal was vergeten...

Anneke Koehof, ©

14 augustus 2014.

Het huis van mijn oma en opa

Kastanjeweg 22 III

WILDE WINDE

 

 Augustus, naarmate de zomer vordert, zijn de bomen zo     groen en vol geworden, dat het lijkt alsof ze

steeds dichter naar mijn balkon toe groeien.

 

Het grote eksternest is allang niet meer te zien, het lijkt wel of de bomen voeten hebben gekregen...

 

Tanka

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wilde winde

 

 

De bomen krijgen

voeten en dreigend dichtbij

strekken armen vol

wilde winde zich uit om

mij dringend te begroeten 

 

 

 

 

 

de Winde's kennel van de fam. Rooyakkers mag als voorloper genoemd worden van de Epagneul Breton in Nederland!

 

 

 

 

 

DE LIBELLE

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vroeg in de morgen

streek een Libelle neer op

balkon en droogde

haar trillend gazen vleugels

in de warme ochtendzon

Anneke Koehof, 1 augustus 2014

ALS VLINDERS...

MH 17

In Het Parool van vandaag stond een ode aan de 22 omgekomen Amsterdammers.
Net als alle anderen hadden ze hun eigen leven, hun eigen dromen, hun eigen  klank en kleur...

Ik schreef deze Tanka als  een eerbetoon.

 

 

 

 

 

 

 

 

Als vlinders...

Als dronken vlinders

Dwarrelden ze uit de lucht

Hun mooie kleuren

Vervagen in het landschap

Dat geel ziet van ellende


Anneke Koehof, 26 juli 2014

ZOMERAVOND

 

Vorige week knapte de toevoerslang van de wasmachine en veroorzaakte daardoor een behoorlijke overstroming. Mijn mooie vloer moest er grotendeels uit en er staan enorme droogmachines, gele gevaarten. Toch probeerde ik er gisteravond iets van te maken en toen gebeurde dit. Ik heb er een Tanka van gemaakt!

 

 

Zomeravond

 

Een zwarte vlinder

Scheerde mijn kamer binnen

Ik zat ademloos

Ze proefde wat aan de sfeer

Maar besloot niet te blijven

 

Anneke Koehof ©

18 juli 2014

JAVAPLANTSOEN

Deze herinnering schreef ik in de stijl van 'Nescio' (1882 - 1961)

en ik las het voor tijdens een 'Nescio-wandeling' door het Flevopark met onze Schrijfgroep Oost op 2 juli 2014

Op 5 juni 2015 kreeg ik van
'Schrijvers uit Oost' voor deze ode
een 'eervolle vermelding'.

 

 

 

 

Javaplantsoen

Het Javaplantsoen met de Elthetokerk (Poëtische Proza in de stijl van Nescio)

Javaplantsoen, met grasvelden 'verboden te betreden', en ijzeren hekjes, die rode striemen achterlieten als je er te lang op had gezeten. Wat konden wij daar in 't voorjaar heerlijk spelen, zelden verkeer, maar wel ruimte, alle ruimte, en 't gezang van ontwakende kikkers in het Zuiderzeepark, dat maar geen Flevopark wilde heten.

En natuurlijk holden wij toch over 't gras, we zochten klavertjes vier en vlochten madeliefjes, totdat de parkwachter, op zijn hoge fiets met dubbele stang en zijn zwarte hond ernaast, langs kwam.

We waren al gewaarschuwd, 'juut, juut' en als heilige boontjes zaten wij op een bank totdat hij, stijf als een plank 't park inreed en wij weer in 't gras rolden.

En op de achtergrond tegen 't zwerk de vertrouwde Elthetokerk met 't groene torenspitsje en de klok, dan kon je zien hoe laat 't was.

Op zomerse vakantiedagen lagen de stille scholen met warme muren en hoge ramen dromerig na te trillen van opgedreunde geschiedenisflarden en drie maal acht is vierentwintig, kinderstemmen die canons zongen, de juf die in haar handen klapte en de meester met z'n sik, die zijn kinderen in het speelkwartier naar het park liet marcheren, een-twee in de maat, terwijl de andere kinderen knikkerden, tolden, en elkaar jenden, daarna moesten ze nog een poosje leren totdat de bel klonk en ze joelend langs de zware deuren naar buiten renden.

In de warme zomerzon rook de schooldeur zoals alleen die maar ruiken kon. Sluit je ogen en ruik de stroperige geur van een pas gelakte eiken deur.

En op de achtergrond tegen 't zwerk de vertrouwde Elthetokerk met 't groene torenspitsje en de klok, zodat je zag hoe laat het was.

En in de wintermaanden lag er dikwijls sneeuw en 't kindergeschreeuw werd gedempt door een witte deken over de weidse ruimte.

Na schooltijd werden spiegelgladde glijbanen gemaakt, lange slierten sleeën achter elkaar, sneeuw in je kraag en sneeuw in je haar en huilende kleintjes met tintelende handen, een sneeuwbal in je gezicht, maar toch niet vlug naar huis terug.

En een oude man met z'n scharminkelig hondje, voorzichtig schuifelend over de stoep, kreeg een sneeuwbal op zijn rug en schudde woedend zijn vuist naar de pestende groep.

De kortste dagen waren al bijna voorbij, en door 't reflecterende wit bleef het donker langer weg, we kregen er geen genoeg van, maar dan ineens werd 't stil en de glijbanen glansden in 't zilveren maanlicht.

Je schrok, een blik op de vertrouwde Elthetokerk met het groene spitsje en de klok, en dan wist je wel hoe laat 't was!

Anneke Koehof ©

 



Elthetokerk in de dertiger jaren

foto  Geheugen van Oost

Anneke Koehof ©

1 juli 2014



 

 

Enkele fragmenten uit het juryrapport van 5 juni 2015.

Het thema van deze editie was Geloven in Oost. Het was deze keer niet zozeer de hoeveelheid inzendingen waardoor de jury verrast was – zo’n 15 waaronder gedichten en monologen -, maar de kwaliteit. Er zaten veel bekende namen tussen en de jury kwam dan ook tot de conclusie dat iedereen die vaker inzond als schrijver is gegroeid. Opvallend was dat verhalen compact waren: geen woord teveel en met afrondende pointes.

...Het thema gaf aanleiding tot heldere, eigenzinnige gedachten. Verwoord binnen prachtige situaties. Soms kunnen inzendingen nog wel eens ‘what you read is what you get’ zijn, met andere woorden: in één laag. De verhalen dit keer getuigen juist van een grote gelaagdheid. Een gebeurtenis wordt een betekenisvol verhaal, een herinnering blijkt te staan voor iets groters. En daar zijn we altijd naar op zoek: het grote in het kleine...

...Zo zou ik nog door kunnen gaan, maar we moeten helaas naar de einduitslag. Ten eerste willen we Anneke Koehof complimenteren met een eervolle vermelding. Twee prachtige miniatuurtjes, twee herinneringen, met grote impact. Vooral je verhaal in de stijl van Nescio maakte grote indruk.

 

 

 

 

 

 



Tekst van Nescio in de Linnaeusstraat